Ik heb de tuin weer cadeau gekregen. Dat bedoel ik niet ingewikkeld, alsof er een hogere hand achter zit. Nee, ik heb de tuin weer letterlijk cadeau gekregen: voor mijn verjaardag. Elk jaar betalen mijn ouders, 84 inmiddels, voor mij de huur van mijn stukje grond op tuinpark Nieuw Vredelust. Het is het beste cadeau dat ze me kunnen geven en het beste cadeau dat ik me kan wensen.

Ik weet nooit precies hoe lang ik ‘op de tuin’ ben. Zeven jaar, gok ik als er naar wordt gevraagd, acht. Negen? Het is al tien jaar, ik heb er het koopcontract van tuin 51 bijgezocht. En dat is bijzonder, gezien het feit dat het tuinpark al ernstig werd bedreigd toen ik er voor het eerst kwam. Nog een jaar of drie, vier max, werd toen gezegd.

Ik heb die eerste jaren meegedaan aan acties voor het behoud van Nieuw Vredelust,er kwam een groot spandoek dat zichtbaar is vanaf de weg, we hadden publieksactiviteiten, schrijvers op de tuin, we wisten de media te bereiken - tot corona roet in het eten gooide. Op de dag in september dat ik dit schrijf, spreekt onze bestuursvoorzitterin op de Stopera, de strijd wordt nog steeds gestreden.

Maar ik word overvallen door een zekere weemoed. Straks kijken vanuit die razend opgetrokken eerste flats de bewoners op ons neer, de buitenwereld rukt al op. En mijn ouders zijn niet meer mobiel genoeg om hun verjaardagscadeau nog zelf te ervaren, ze teren op mijn foto’s en verhalen – de honing van de bijentuin dit jaar als bonus.

Toen ze voor het eerst op Nieuw Vredelust kwamen, zagen ook zij het wonder van de besloten natuurweelde zo dicht bij de stad, de snelweg, de ArenA. En ze zagen mijn geluk, met het onverwachte speelveld dat me in de schoot was geworpen toen ik het tuinpark bij toeval ontdekte en er een huisje op me bleek te wachten.

Mijn moeder poetste in dat eerste jaar het gore oude keukenblokje tot het blonk. Mijn vader dolf een gat voor de sering die hij had meegebracht, om te ontdekken dat de vorige eigenaars van de tuin een dumpplaats hadden gemaakt voor sloophout en kapot meubilair. We groeven door en ontdekten het oude tuinontwerp.

Daarna volgden jaren waarin we mooi weer en verjaardagen op de tuin vierden, met enige tegenzin van hun kleinkinderen die net als mijn man nooit vielen voor het tuinleven. De laatste keer dat dat kon, is alweer een paar jaar geleden. Tuinkatje Dasha was nog een jonkie en niet van mijn vaders schoot weg te slaan.

Toen mijn ouders begonnen te ‘ontspullen’ kwamen steeds meer van hun vondsten op brocantes, aandenkens aan onze Franse kampeervakanties, naar mijn tuinhuisje. Maar de laatste aanwinst uit het Apeldoorn van mijn ouders is een roze geranium. Ik kreeg die deze zomer zieltogend mee, mijn moeder had het plantje van een buurvrouw gekregen in het verpleeghuis waar ze deze zomer was beland. Het gedijde er niet.

Mijn moeder veerde er wel op, ze is zelfs weer thuis en geniet er van haar lievelingsplekje aan tafel van het zicht op hún mooie tuin die mijn vader met enige hulp weet te onderhouden. Er is mooi weer beloofd, op Nieuw Vredelust vier ik dit jaar mijn verjaardag zonder hen. Maar ze zijn er in gedachten altijd bij. De geranium bloeit weer. En mijn cadeau heb ik al.