Een zoektocht naar het verborgen verleden van een grootmoeder in revolutionaire tijden.

Van bastaardkind in een Amsterdamse volksbuurt tot landgoedeigenares in de Betuwe. Marjolijn de Cocq ziet een Assepoesterverhaal in het leven van haar oma Louise den Ouden-Westera (1914-1993). Maar ze voelt ook altijd een zweem van tragiek om de markante vrouw, die haar acht pagina's handgeschreven jeugdherinneringen bleek te hebben nagelaten. Die vormen de sleutel tot een vervlogen wereld die rood kleurt van anarchistische en socialistische idealenen. De Cocq ontdekt de keerzijde van het sprookje: een familiegeheim dat haar oma voor het leven tekende.

Verschijnt 2026 bij De Arbeiderspers. Voor aanvragen: Marianne Schönbach Literary Agency

Die naam die elk jaar blijft verschijnen op de verjaardagskalender of in je agenda. Hij of zij zou vandaag jarig zijn geweest als de dood niet tussenbeide was gekomen. Of die ene datum die je onthield, waarop iemand haar nog ongeboren kind verloor. Niet het moment voor een rouwkaart, maar hoe laat je toch weten dat je aan de achterblijvers denkt? Weken, maanden, jaren later nadat het gebeurde..

Marjolijn de Cocq schreef al vaker over rouw en ook voor dit boekje in de Kakkerlakjesreeks putte ze uit eigen ervaring. Een almanak van afscheid. Omdat rouw komt en gaat als de getijden.

Mensen schrikken als je over je miskramen begint. Bedoelen het goed, maar zeggen het verkeerde. Bagatelliseren of overbieden. Maar ik hield al wel van je is een literair essay over de kinderen die er niet kwamen, maar er wel zijn. Verschenen op 13 oktober 2020 bij De Bezige Bij.